Weil ich dich liebe
posted on 23 Aug 2010 03:49 by pontischa in Fichtion
Fiction : Weil ich dich liebe บทที่1
Actor: JinXKazuya & Ryo& Hiroki
By : Akazuya2304
ภายในห้องชุดหรูหรา ชั้นบนสุดของอาคาร "อคานิชิเอ็นเตอร์เทนเมนต์" บนโซฟาสีขาวสะอาด มีหนุ่มน้อยร่างบางคนหนึ่งกำลังนั่งหน้าซีดตัวสั่น มือเรียวเล็กที่ขาวปานกระดาษพอๆ กับสีหน้านั้นกำมือแน่นว่างอยู่บนตัก...
" เอ่อ..คุณอคานิชิครับ..."
" .................................."
เงียบ... นั้นคือสัญญาณตอบรับเพียงเท่านั้น ในเวลาร่วม20นาที หลังจากที่คาซึยะได้ขึ้นมานั่งอยู่บนโซฟาภายในห้องแอร์เย็นฉํ่า ที่มีกลิ่นลาเว่นเดอร์หอมอบอวลไปทั่วห้องแบบนี้..... อคานิชิ จิน เจ้านายใหญ่ของร่างบางที่คาซึยะกำลังกลัว ไม่ยอมหันกลับมาพูดกับเขาเลยสักคำเดียว ทั่งๆที่ชายหนุ่มเป็นคนเร่งรัดที่จะพบเขาให้ได้ตั้งแต่เมื่อคืนวานนี้แล้ว
"ท่านครับ..เอ่อ ผม คาเมนาชิ คาซึยะมาพบท่านแล้วนะครับ.."
เรียกไปแล้วก็ลอบถอนใจ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เขายังยืนนิ่งเป็นหุ่นหิน ร่างสูงสง่าภายใต้ชุดคลุมผ้าแพรยังคงเฉยไม่ไหวติง คาซึยะได้แต่นั่งอึ่งไม่รู้จะทำอย่างไรกับชายหนุ่ม จะโมโหโกรธาอารมณ์ไปก็ใช่ที่ ในเมื่อเขาเองมีความผิดใหญ่โตติดหลังอยู่ซะด้วยสิ
"อ..อะ..เอ่อ พี่ทัตจังบอกให้ผมขึ้นมาพบท่านด่วนเลยครับ สั่งว่ามาถึงบริษัทตอนไหน ให้มาหาท่านที่ห้องพักส่วนตัวทันที"
กล่าวเสียงอ่อยลงทุกที มือบางยกขึ้นปาดเหงื่อที่บริเวณหน้าผากและจมูก เจ้านายคนนี้ไม่เบาเลยจริงๆ ชายหนุ่มร่างหนากำลังทำให้คาซึยะรู้สึกนั่งอยู่บนเตาไฟ ทั่งทีภายในห้องเปิดแอร์เย็นเฉียบปานนํ้าแข็งขั้วโลก...ชายหนุ่มกำลังเล่นสงครามประสาทกับเขา คาซึยะซึ่งเป็นเพียงพนักงานต๊อยต๋อย ไม่มีวันสู้รบปรบมือกับเจ้านายใหญ่อย่าง 'อคานิชิ จิน' ได้อย่างแน่นอน...
เอ่ยไปก็เท่านั้นทุกอย่างเงียบกริบ คาซึยะได้แต่มองแผ่นหลังตั้งตรงของเจ้านายใหญ่ บุคคลที่เขาไไม่เคยเผชิญหน้ากับตัวเองมาก่อนเลยในชีวิต ร่างบางชักสงสัยขึ้นมาตงิดๆแล้วว่า ตกลงอคานิชิ จินจะเอายังไงกันแน่ ชายหนุ่มต้องการพบเขาจริงๆหรือเปล่า? จะว่าเจ้านายใหญ่เป็นคนหูหนวกก็ไม่น่าจะใช่ เขาเคยได้ยินบรรดาพนักงานของที่นี่ซุบซิบกันบ่อยๆว่า เจ้านายใหญ่เป็นคนหูดีมาก ใครอย่าได้ไปนินทาเขาในระยะร้อยเมตรให้ได้ยินทีเดียว หากพูดถูกหูอาจได้ขึ้นเงินเดือน แต่ถ้าหากไม่ถูกหู อาจโดนไล่ออกก็ได้ใครจะไปรู้!
"เอ่อ..คือ....."
คาซึยะจะเรียกเจ้านายอีกหน แต่แล้วก็ปิดปากลงเรียกไปก็คงเหมื่อนเดิมนั้นแหละ ต่อให้ครบรอบที่20เขาก็คงจะยืนนิ่งอมลิ้นเล่นอยู่ในท่านั้น คิ้วเรียวงามสีนํ้าตาลอ่อนเริ่มขมวดเข้าหากันมุ่น ดวงตาเรียวเล็กหรี่ลงช้าๆ นึกทบทวนคำพูดของทัตซึยะหัวหน้าแผนก ที่ได้คุยกันเมื่อคืนวานนั้นดูอีกที...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
"นั้นนายกำลังทำอะไรอยู่ คาซึยะ "
"เออ่..เปล่าฮ่ะ"
คาซึยะกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ด้วยความหวาดระแวงเล็กน้อย เนื่องจากที่เขาพึ่งได้รับฟังข่าวร้ายจากคำสารภาพของพี่ไปหมาดๆ ทุกการกระทำของเรียวนั้น รวมทั่งหมดแล้วมันเกี่ยวข้องกับหน้าที่การงานของตัวเองทั่งสิน แถมในแง่ลบอีกเสียด้วย!
"..พี่ทัตจัง..มีอะไรกับผมหรือเปล่าฮ่ะ" ถามหัวหน้าแผนกอย่างกล้าๆกลัวๆ ทัตซึยะไม่เคยโทรหาเขาตอนดึกๆดื่นๆอย่างนี้เลย และไม่เคยทำเสียงเข้มใส่ร่างบางแบบนี้สักครั้งเดียว...
"อ่อ..มีแน่คาซึยะ! ว่าแต่นายเถอะ มาที่ 'อคานิชิเอ็นเตอร์เทนเมนต์'เดียวนี้เลยได้ไหม ตอนนี้พวกเราทุกคนกำลังรอนายอยู่ และหนึ่งในนั้นก็รวมถึงคุณอคานิชิ จินด้วย เราทุกคนต้องการคำอธิบายจากนาย!"
" คืนนี้เลยหรอฮ่ะ?" ร่างบางรีบถาม พร้อมกำโทรศัพท์แน่นในใจสั่นระรั่ว
"ใช่! คืนนี้! และเดียวนี้! เราทุกคนอยากคุยกับนาย เกี่ยวกับข้อมูลของรายโทรทัศน์!"
"ไม่ได้! นี่ก็ดึกมากแล้ว..เอ่อ..ผมไม่มีรถ มันไม่สะดวกฮ่ะ"
คาซึยะรีบตอบมือสั่นระริก ปรายตามองไปทางพี่ชาย ก็เห็นเรียวจ้องมองมาที่ตัวเองนัยน์ตาแดงกํ่า...
"อ๋อ...ไม่ได้งั้นเหรอ งั้นคงรู้ตัวแล้วสินะ ว่าเราต้องการพบนายด้วยเรื่องอะไร ข้อมูลรายการนั่นหลุดรั่วไปถึงมือคู่แข่ง เพราะนายกับพี่ชายตัวแสบของนายจริงๆซินะ อย่างนี้ก็คงไม่ต้องสอบสวนอะไรกันให้มากความอีกแล้วล่ะ ในเมื่อไส้ศึกมันหางโผล่ออกมารวดเร็วขนาดนี้!
"อ่อ..คือ..อ่อ...แต่..ผมอธิบายได้นะฮ่ะ...." เอ่ยได้เท่านั้นก็เม้มปากแน่น เมื่อหัวหน้าแผนกสวนกลับมาด้วยเสียงเดือนดาล
"พอแค่นี้แหละคาซึยะ พี่จะไม่คุยอะไรกับนายอีกต่อไปแล้ว พี่เกลียดคนโกหกหลอกลวง"
"แต่..พี่ทัตจังฮ่ะ...ฟังผมก่อน..."
"เอาเป็นว่า เช้าพรุ่งนี้ ถ้านายไปถึงบริษัทเมื่อไร รีบขึ้นไปพบคุณอคานิชิที่ห้องพักส่วนตัวของท่านเลยก็แล้วกัน นายทำอะไรลงไปรู้ตัวบางหรือเปล่า นายตอบแทนนํ้าใจของพี่และเพื่อนร่วมงานที่ดีกับนายมาเสมอ ด้วยการแทงข้างหลังแบบนี้นะเหรอคาซึยะ"
"พี่ทัตจังฮ่ะ..คาซึยะขอโทษ..."
"พอแล้ว! พี่ไม่อยากโดนหลอกอีกต่อไปแล้ว และก่อนที่เราจะไม่ได้คุยกันอีกเลย พี่ขอบอกนายใว้อย่างหนึ่งนะ พี่ผิดหวังในตัวนายจริงๆ!"
เสียงเอ็ดของหัวหน้าแผนก ทำให้มือเรียวเล็กที่กำโทรศัพท์แน่นสั่นระริกกลั่นสะอื้น...
"ถ้านายอยากแก้ไข้ตัวเอง ก็ทำให้คุณอคานิชิรู้สิว่า พวกเราทั้งแผนกไม่มีใครรู้เห็นเป็นใจกับการกระทำเลวๆของนายเลยสักคน นายทำได้ไหมคาซึยะ อธิบายให้ท่านเข้าใจ ว่าการที่นายเข้ามาสอดแนมที่นี่น่ะ พวกเราทุกคนในแผนก ไม่มีใครรู้เห็นเป็นใจกับการเป็นหนอนบ่อนไส้ของนายสักคน!"
"ฮ่ะ พี่ทัตจังไม่ต้องห่วงนะฮ่ะ คาซึยะจะอธิบายให้ท่านเข้าใจ ทันทีพบคุณอคานิชิเลยนะฮ่ะ ว่าพี่ๆทุกคนไม่มีส่วนเรี่นวข้องกับนี้เลย"
"ก็ดี ..แล้วก็ขอบใจที่สอนให้รู้ว่า กับคนบางคนน่ะถึงแม้หน้าตามันจะใส่ซื่อ แต่ใจใช่ว่าจะใสเหมือนใบหน้าของมันทุกคนไป อย่างน้อยก็มีหนึ่งคนล่ะ ที่ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย"
"ผม..ขอโทษฮ่ะ"
ร่างบางเอ่ยเท่านั้นก็เปล่าประโยชน์ เมื่อหัวหน้าแผนกวางสายลง เพราะความหุนหันมัวเมาในความรักของเรียวแท้ๆทำให้คาซึยะซึ่งเป็นน้องชายต้องตกที่นั่งลำบาก กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่อย่างนี้ เขาไม่ใช่หนอนบ่อนไส้ ไม่ใช่คนเอาความลับของบริษัทไปขาย แต่คนที่ขโมยมันไปคือเรียวพี่ชายของเขาต่างหาก ซึ่งตอนนี้เขามารับกรรมแทนไปแล้ว ความผิดของคาซึยะมีเพียงประการเดียว นั้นคือการไปโกหกทุกคน ว่า ตนเองไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนที่ทำงานอยู่ที่บริษัทคู่แข่เลย!...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ซึ่งการโกหกในครั้งนั้นได้สงผลให้เขากลายเป็นคนหลอกลวงไปแล้วในวันนั้น และคาซึยะก็ไม่สามารถแก้ตัวกับใครได้สักคนเลยในเมื่อข้อมูลผังรายการโทรทัศน์ที่วางกันใว้ล่าสุดนั้นได้รั่วไหลออกไปแล้ว แล้วก็รั่วไหลจากเขาเองโดยตรงซะด้วย ต่อให้เขาไม่ได้ทำแบบนั้นจริงๆ ก็พูดกับใครไม่ได้อยู่ดี ร่างบางถอนใจอีกครั้ง หนักใจกับเรื่องวุ่นๆที่เกิดขึ้น คาซึยะดึงสติกลับมาที่ร่างสูงอีกหน สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ตัดสินใจลองเรียกเขาดูอีกที..
"ท่านครับ..ผมคิดว่าท่านได้ยินที่ผมเรียกนะครับ คือว่าเมื่อคืนวานพี่ทัตซึยะหัวหน้าแผนกของผม เขาโทรศัพท์ไปหา บอกว่าท่านต้องการพบผมด่วน"
เงียบ.. เหมือนเคยร่างบางกำหมัดแน่น เขารู้ว่าทุกคนเกลียดเขา คาซึยะคือตัวปัญหา แล้วไงล่ะ อคานิชิอาจไม่พอใจ ชายหนุ่มสามารถไล่เขาออกก็ได้ แต่ก็ไม่ทำ กลับเรียกตัวเขามาพบ แล้วทำกับเขาเหมือนเป็นหมูเป็นหมา ไม่อยากสนทนาด้วย ร่างบางคิดว่าแบบนี้มันเกินไปหน่อย เมื่อเห็นว่าต่อให้เรียกอคานิชิจนคอแห้งตายผู้ชายตรงหน้าก็ไม่มีวันหันมาคุยด้วยอย่างแน่นอน ร่างบางจึงเอ่ยออกไปด้วยเสียงแข็งๆ
"ถ้าท่านไม่มีธุระอะไร งั้นผมขอตัวกลับเลยนะครับ" บอกได้เท่านั้น ยังไม่ทันที่เจ้าของร่างสูงจะตอบอะไร เสียงหวานหญิงสาวก็ดังขึ้นมาเสียก่อน...
"คุณจินค่ะ ทำไมคุยกันนานจังล่ะคะ มากิรอคุณจะแก่ตายแล้วนะคะ กลับมาที่เตียงเถอะนะค่ะ ก็แค่หนอนบ่อนไส้ตัวเล็กๆตัวหนึ่ง ที่ชอบขโมยของคนอื่นไปขาย ไล่ออกไปซะก็จบเรื่อง ไม่เห็นจะสอบสวนให้เสียเวลาของคุณเลยนี่ค่ะ สู้เอาเวลามาเล่นกับมากิเสียดีกว่า เชื่อมากิเถอะคะ อย่าไปสนใจกับคนพวกนี้เลย แต่ถ้าโมโหหนักก็จับส่งตำรวจเลย เท่านี้ก็จบ!"
เสียงหวานที่ดังขึ้น ทำให้คาซึยะไม่ชอบใจนัก คนอะไรธุระก็ไม่ใช่ทำไมต้องมาแขวะกันด้วย แต่พอเหลือบไปดูที่มาของเสียงเท่านั้น ก็ต้องอ้าปากหวอ เมื่อเห็นมากินางแบบคนสวยที่กำลังโด่งดังในตอนนี้ กำลังยืนอิงประตูอยู่ในชุดนอนเนื้อบางเฉียบส่งสายตาหวานฉํ้าไปให้เจ้านายใหญ่ ผมยาวของหล่อนฟูน้อยๆ คาซึยะมองแล้วต้องร้องอู้หูในใจ มากิตัวจริงสวยกว่าในทีวีมากมาย ร่างบางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า นางแบบสาวคนนี้ก็เป็นของเล่นอีกชิ้นของคุณอคานิชิด้วยเหมือนกัน
"ออกมาทำไม!..บอกแล้วให้รออยู่ใจห้องไม่ใช่หรือ!"
เสียงกังวานที่ดังมาห้วนๆนั้น ทำเอาคาซึยะสะดุ้งเล็กน้อย และเหลือบตามองไปทางนางแบบสาว ก็เห็นอีกฝ่ายยังยื้มหวานไม่ได้เกรงกลัวนํ้าเสียงห้วนๆของชายหนุ่มแม้แต่น้อย แถมยังเดินนวยนาดตรงไปหาร่างหนา พอถึงตัวอคานิชิได้ มือบางของมากิก็วางแหมะไปที่บ่ากว้างแหงนหน้าจ้องมองด้วยสายตาหยาดเยิ้มราวจะกลืนกินกันเข้าไปเลยทีเดียว
คาซึยะเห็นแล้วต้องลอบกลืนนํ้าลายเอื๊อก เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ตัวเป็นๆของคุณอคานิชิ จินน่ะ จะน่ากินอย่างที่สายตาของนางแบบสาวกำลังมองอยู่หรือเปล่า เพราะตัวเขาเองยังไม่เคยมีโอกาสได้เห็นหน้าตาจริงๆจังๆสักหน อยากมากที่สุดก็แค่แผ่นหลังในตอนนี้นี่แหละ แล้วก็พึ่งเห็นในเวลาไม่เต็มชํ่วโมงดีด้วย เพราะเท่าที่เห็นนั้นมักจะเจอในหน้าหนังสือพิมพ์นั้น และร่างบางก็ต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่า อคานิชิ จินหน้าตาดุคม ดูดีมากๆเสียด้วย แต่ก็คงไม่ใช่คนที่ใครจะมาแหย่เล่นหรือให้สาวๆที่ไหนมาจับเขากินได้ง่ายๆเลย...คาซึยะกลืนนํ้าลายเอื๊อก เริ่มเห็นเคร้าว่าตนคงจะได้ชมบทเลิฟซีนในเวลาอีกไม่นาน เมื่อมือบางของนางแบบสาวเริ่มไต่ไปตามลำแขนกำยำ บ่าไหล่ สุดท้ายแขนเรียวของนางแบบก็โอบกอดตะหวัดไปที่ลำคอของชายหนุ่ม ตามติดด้วยร่างระหงที่พยายามเบียดกระแซะ ร่าวกับจะผนึกร่างให้หลอมเป็นเนื้อเดียวกันกับเขา...ร่างบางรับหันหน้าหนี เมื่อเห็นมากิเขย่งปลายเท้าขึ้น หมายจะจูบชายหนุ่มต่อหน้าเขา แต่ก็ต้องประหลาดใจ เมื่อเสียงของเจ้านายใหญ่เขาดังขึ้นมาห้วนๆ
"ไม่เอาละ!..กลับเข้าห้องไปได้แล้วมากิ!"
"ทำไมล่ะคะ!"
เสียงนางแบบสาวดังขึ้นอย่างไม่พอใจ เลยทำให้คาซึยะต้องหันกลับมามองอีกครั้ง และเห็นนางแบบสาวสวยกำลังยืนหน้างอ ส่วนตัวเขาเองก็ยืนเฉยในที่เดิมและท่าเดิมไม่ได้เขยื้อนกายไปไหนทั้งสิ้น
"คุณจินคะ คุณหนีมากิออกมานานแล้วนะ เชื่อมากิเถอะค่ะ เราสองคนกลับไปในห้องนอนเถอะนะคะ มากิเง้าเหงา รอแล้วรออีก รอตั้งนานแล้ว แต่คุณก็ยังไม่กลับไปหามากิซักที"
นางแบบสาวเอ่ยเสียงขึ้นจมูก พอชายหนุ่มยังไม่พูดดตอบ หล่อนก็ตัดพ้อเขาไปอีกระลอกหนึ่ง...
"ใจร้ายที่สุด ปล่อยให้มากินอนรอเก้อ ใจคอคุณน่ะจะทำแต่งานตลอด24ชั่วโมงเลยเหรอคะ กลับเข้าห้องไปกับมากินะคะคนดี ส่วนใครบางคนที่ทำตัวไม่ดี ก็ให้เขารอไปก่อนสิ ทำผิดก็ต้องโดนลงโทษ คุณไม่จำเป็นต้องใจดี เอาเวลาที่ควรจะเป็นความสุขส่วนตัวของเรา มาคุยกับพนักงานกระจอกๆ จิตใจสกปรกโกหกหลอกลวงแบบนี้เลยนี่ค่ะ"
คาซึยะสะอึกกับคำพูดของคนสวย เม้มปากแน่นเมื่อนางแบบสุดสวยปรายตามาที่ตนหมิ่นๆ แต่ก็ถูกทำใส่เพียงแวบเดียวเท่านั้น นางแบบสาวก็หันไปสนใจชายหนุ่มต่อ หน้าสวยๆจ้องเขานิ่ง ส่งสายตาเจ้าชู้ประกายเจิ้ดจ้าไปหาอคานิชิอย่างเปิดเผย ส่วนมือเรียวนั้นลูบไล้ไปที่ท้านทอยของเขาอย่างเล้าโลม...คาซึยะมองคนกอดกันได้สักครู่ ก็เริ่มหันซ้ายหันขวาคิดว่าเจ้านายใหญ่คงไม่ต้องคุยอะไรกับตัวเองแล้ว ในเมื่อมีเหยื่อสาวสุดแสนสวาทเสนอตัวให้ถึงที่แบบนี้ ร่างบางขยับกายลุกหนี ไม่อยากเป็นก้างขวางคอใครอีกต่อไป
"นั่งลงซะ! นายไม่มีความจำเป็นที่จะต้องลุกหนีไปไหนทั้งสิ้น!!"
เสียงที่ดังขึ้น ทำให้ร่างบางของคาซึยะสะดุ้ง รีบหันไปมองซ้ายขวาดูก่อน ว่าคุณอคานิชิ เขากำลังพูดอย่กับใครกันแน่ แต่มองสักเท่าไรก็ไม่เห็นใครสักคน นอกจากตัวเขาเองและนางแบบ
"เอาล่ะคาซึยะ ตราบใดที่เรายังไม่คุยกัน นายยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น นั่งลงซะ รอฉันอยู่อย่างเงียบๆ ตรงโซฟานั้น ทำไมล่ะเวลาไม่ถึงชั่วโมงดี นายรอไม่ได้เชียวหรือ เวลาเท่านี้มันเทียบไม่ได้เลยนะ กับการที่ฉันและทีมงานรอให้นายมาสะส่างปัญหาที่นายก่อเอาใว้กับพวกเรา เมื่อคืนวานนี้"
เสียงเข้มนั้นทำให้คาชึยะหน้าเจื้อนไปเล็กน้อย ร่างบางค่อยๆนั่งลงไปใหม่ด้วยความรู้สึกงงๆ พอนั่งเรียบร้อยแล้ว จึงจ้องไปยังเจ้าของบ่ากว้างที่ยังยืนหันหลังให้กับตัวเองอย่างไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไรนัก...
...ตาข้างหลังก็ไม่มี แล้วรู้ได้ยังไงว่าเรากำลังหนีกลับบ้าน...
คาซึยะแอบนินทาอยู่ในใจ แล้วก็นั่งนิ่งรอคอยร่างหนาตามเดิม อย่างน้อยตอนนี้ก็พอสรุปได้อย่างหนึ่งล่ะว่า เจ้านายไม่ได้หูตึง อคานิชิรับรู้การมาของเขาและได้ยินทุกถ้อยคำของตัวเองที่พล่ามไป
"เอาล่ะมากิ ก่อนที่ผมจะคุยธุระของผม เห็นทีเราต้องพูดกันให้รู้เรื่องก่อนซินะ"
เสียงเย็นชาของจินยังคงไร้ผลเหมือนเดิมสำหรับนางแบบสาว เจ้าหล่อนยังคงแหงนหน้ายิ้มระรื่น ส่งสายตาเชิญชวนให้กับร่างหนาเป็นระยะ
"ขอบคุณนะ สำหรับเมื่อคคืนนี้"
คำแรกของจิน ทำให้มากินัยน์ตาชวนฝันค่อยๆ หุบยิ้มลง...
"แต่มันควรจะสิ้นสุดลงแค่เช้าวันนี้เท่านี้แหล่ะ จริงไหมมากิ"
"คุณจินค่ะ..."
มากิเรียกชื่อชายหนุ่มอย่างตกใจ พอหญิงสาวจะเอ่ยปากพูดต่อ เสียงจินก็แทรกเข้าเสียก่อน
"ถึงเวลาที่คุณควรจะกลับไปได้แล้วนะมากิ คุณเห็นใช่ไหมว่าผมมีงานตั้งแต่เช้าและผมคงไม่มีเวลาให้ใครอีกแล้ว และแน่นอนว่าผมจะไม่กลับไปที่เตียงตามที่คุณเรียกร้อง เพราะนี่เป็นเวลาทำงานของผม อีกอย่างวันนี้ทั้งวันผมมีงานให้สะสางอีกมากมาย เอาเป็นว่าผมว่างเมื่อไร จะติดต่อคุณกลับไปเองก็แล้วกัน สำหรับวันนี้คงต้องบอกว่าสวัสดี"
"แต่ว่าคุณจินคะ มากิ...คือ..มากิ..."
"กลับไปซะ!!!"
เสียงไล่เฉียบขาดชนิดไม่รักษานํ้าใจกันอีกแล้วนั้น ทำเอาคาซึยะอ้าปากหวอส่วนนางแบบสาวสวยนั้นก็หุบยิ้มหน้าเจื่อนลงไปทันที ห้องทั้งห้องเงียบไปอึดใจ กระทั่งเสียงของชายหนุ่มดังขึ้นมาอีกครั้ง...
"ผมเอาสร้อยสวยๆวางไว้ที่หัวเตียงเรียบร้อยแล้ว คุณหยิบไปใช้ได้เลยนะ และท่าคุณเข้าใจอะไรง่ายๆ ไม่ใช่ผู้หญิงที่ต้องพูดอะไรซํ้าซากหลายๆหน เราอาจจะได้พบกันอีก แต่ทุกอย่างต้องเป็นไปตามกติกาที่เราตกลงกันไว้นะ อย่าละเมิดแม้แต่ข้อเดียว ว่าไม่มาก้าวกายชีวิตส่วนตัวและการงานของผม เหมือนที่คุณทำอยุ่ตอนนี้!"
"คุณจิน!!!"
มากิเรียกชื่อเขาพร้อมกระทืบเท้าเร่าๆ หลังจากนั้น ดวงตาสวยก็ตลัดมาทางคาซึยะอย่างเอาเรื่อง ทำให้ร่างบางซึ่งอยู่ในผู้ชมคนเดียวในห้องชุดหรูต้องหันซ้ายหันขวาอึดอัดหนักเข้าไปอีก เมื่อรู้แน่แท้แล้วว่าตัวเองนี่แหละคือคนที่โดนมากิมองมาด้วยสายตาเป็นอริ...
"ผมว่า..เอ่อ..คือว่าไงดี...เอาเป็นว่าผมออกไปรออยู่ข้างนอกก่อนดีไหมครับ ไว้คุณทั้งสองคุยกันเรียบร้อยแล้ว ผมค่อยกลับเข้ามาไหม่อีกครั้งก็แล้วกัน"
เอ่ยแล้วก็ทำท่าจะลุกหนี แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อเสียงห้วนๆของจินดังขึ้น...
"ไม่ต้อง! นายนั่งลงไปตามเดิมนั้นแหละ ฉันกับมากิคุยกันเรียบร้อบแล้ว มากิเขากำลังจะกลับบ้านภายในเวลาสิบนาทีนี้แหละ เพราะฉะนั้นนายไม่จำเป็นจะต้องลุกไปไหนทั้งสิ้น!!!"
"เอ่อคือ..."
คาซึยะได้ยินคำสั่งนั้นก็อึกอัก จำใจนั่งลงไปไหม่ ชายหนุ่มยังคงยืนหันหลังให้กับร่างบางเหมือนเดิม แต่คนสวยของเจ้านายที่บอกว่าคุยกันเสร็จแล้วนี่สิ กลับมองมาที่คาซึยะนัยน์ตาเขียวปั้ด ต่อมาร่างบางก็ต้องยิ้มจืด เมื่อคนสวยกระทืบเท้าชี้หน้ามาทางเขาอย่างโมโห
"อย่าให้ฉันเจอแกอีกครั้งไอ้หน้าจืดแช่นม! รับรองได้เลยว่าฉันจะจับแกฉีกเป็นชิ้นๆอย่างแน่นอน เมื่อคืนรออยุ่ตั้งค่อนคืน ทำไมไม่รู้จักมา บทจะโผล่มาก็มา ไม่รู้จักเวลํ่าเวลาซะบ้างเลย!"
หญิงสาวกล่าวได้เท่านั้นก็สะบัดหน้าพรืดเดินหนีไปดื้อๆ ไม่เปิดโอกาสให้ไอ้หน้าจืดแช่นมอย่างคาซึยะโต้ตอบสักคำ ร่างบางมองมากิเดินหนีไปแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าระอา แต่พอหันกลับมาเท่านั้นก็ต้องสะดุ้ง เมื่อประสานสายตากับชายหนุ่มเข้าอย่างจัง...บัดนี้เขารู้แล้วว่าเหตุใดมากิถึงได้มองบิ้กบอสของตัวเองราวจะกลืนกินเข้าไปขนาดนั้น อคานิชิ จินตัวจริงต่างไปจากทีวีหรือหน้าหนังสือพิมพ์ลิบลับ ชายหนุ่มทั้งหล่อ ทั้งเข้ม ดูอ่อนเยาว์กว่าภาพที่เห็นในสื่อต่างๆมากมายเลยทีเดียว แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงความเป็นเอกลักษณ์ไว้ คือความเข้มคมดุดัน มันเป็นความดุดันบวกกับความคมเข้มที่ผสมผสานกันอย่างได้ลงตัว และเพราะความหล่อเหลาแบบดุดันเข้มข้นบาดตานี้เอง เลยทำให้คาซึยะลิ้นคับปากพูดอะไรไม่ออกเมื่อต้องประสานกับสายตาคมกริบของจิน...
"เอ่อ..คือ....ผมมาพบท่านตามคำสั่งของหัวหน้าแผนกครับ"
เอ่ยได้เท่านั้น ก็เห็นริมฝีปากกว้างได้รูปยกขึ้นอย่างเยาะหยัน
"หน้าตาซีดๆ เซ่อๆ แบบนี้ ไม่น่าจะทำให้อคานิชิเอ็นเตอร์เทนเมนต์ของฉันต้องโกลาหล จนเกือบเสียทีคู่แข่งได้เลยนะ นายนี่มันแสบจริงๆคาซึยะ รับเงินเดือนของฉันอยู่ทุกเดือนแท้ๆ ยังหักหลังกันได้ลงคอ!"
"เอ่อ ...คือว่า...คือ...เรื่องนี้ผมอธิบายได้ครับ"
"เชิญ อยากพูดอะไรก็เดินตามมาแล้วกัน!"
เสียงกังวานและแววตาดูถูกนั้น ทำให้คาซึยะต้องข่มใจก้มหน้าเดินตามชายหนุ่มไป ความสวยหรูและข้าวของมีราคาทุกชิ้นในห้องชุดไม่ได้ช่วยบรรเทาความวิตกกังวลของร่างบางไปได้เลย....
TBC....
Preview :
"ท..ทะ...ท่าน...จะทำอะไร!"
คาซึยะถามได้เท่านั้นก็สะดุ้ง เมื่อซิปกางเกงถูกลูดลงไป...
"ฉันควรถามนายมากกว่านะเด็กน้อย ว่านายใช้เซ็กซ์เพื่อเอาตัวรอดแบบนี้เสมอหรือไง"
"คุณว่าอะไรนะ! ...อย่านะ!...ปล่อยผมนะ!!!"
ร่างบางถามขึ้นพร้อมกับอาการดิ้นน้อยๆ มือบางเริ่มผลักไสชายหนุ่มให้ออกห่าง...
edit @ 26 Aug 2010 05:09:57 by Akazuya2304